Πολύ συχνά συναντούμε την άποψη πως στις σύγχρονες κοινωνίες, ιδιαίτερα στις αστικές, υπάρχει εξασθένηση των κοινωνικών δεσμών και ανυπαρξία της συμμετοχής της κοινότητας στην παροχή φροντίδας. Σε ορισμένες μάλιστα μορφές κοινωνικών ή ατομικών προβλημάτων, όπως αυτό της χρήσης και εξάρτησης ουσιών, η άποψη αυτή εδραιώνεται από καθημερινά παραδείγματα αποχής, αδιαφορίας ή και άρνησης της κοινωνίας και της κοινότητας να σταθούν αρχικά στο πρόβλημα.

Στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει είναι πως έχουν αναπτυχθεί ή τείνουν να αναπτυχθούν νέες μορφές επικοινωνίας, τις οποίες οι άνθρωποι και οι κοινότητες δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν, να αποδεχθούν και να λειτουργήσουν μέσα στα νέα κοινωνικά πρότυπα και κοινωνικές ανάγκες που ξεπερνούν τα όρια ακόμα και του πιο άριστα οργανωμένου «κοινωνικού κράτους πρόνοιας».
Η εθελοντική πρωτοβουλία έχει περάσει ιστορικά μέσα από ποικιλία αρνητικών κριτικών και αμφισβήτησης από την επιστήμη και την οργανωμένη διάρθρωση του κράτους πρόνοιας (επαγγελματίες υγείας και πρόνοιας), καθώς για πολλά χρόνια είχε την ετικέτα της «ζεστής φωλιάς» για τους ανυπεράσπιστους της γης και είχε ταυτιστεί με την έννοια της φιλανθρωπίας οικονομικά ισχυρών ατόμων προς τους αδύναμους συνανθρώπους τους.

Στις μέρες μας, όπου είναι πια γεγονός το πέρασμα από το «κράτος πρόνοιας» στην «κοινωνία της φροντίδας», ο εθελοντισμός έρχεται να σταθεί ανάμεσα στα επίσημα και ανεπίσημα δίκτυα φροντίδας και να αποτελέσει έτσι ένα δυνατό κρίκο που ενώνει το κράτος με τον άνθρωπο ως ολότητα (Καρύδη, 2006).

Οι μορφές που παίρνει η εθελοντική προσφορά σήμερα διευρύνονται σε όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής από τη παροχή υπηρεσιών φροντίδας ως τις οργανωμένες ομάδες εθελοντών που δραστηριοποιούνται σε διάφορους τομείς όπως η προστασία του περιβάλλοντος, η παροχή εκπαίδευσης σε κοινωνικά αποκλεισμένα άτομα και η πρόληψη της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών.

Η εθελοντική δράση αποτελεί μια μαθησιακή εμπειρία μέσα από την οποία αναπτύσσονται κοινωνικές, επικοινωνιακές και επαγγελματικές δεξιότητες. Ο εθελοντής δεν είναι μόνο αυτός που προσφέρει αλλά είναι και αυτός που κερδίζει όσα απορρέουν από την εθελοντική δράση. Επιπλέον η εμπειρία από τον εθελοντισμό και την κοινωνική προσφορά καλλιεργούν το ρόλο του «ενεργού πολίτη».
Με δεδομένα τα παραπάνω για την τριετία 2007-2010 προτείνουμε τη συνέχιση λειτουργίας της υπάρχουσας ομάδας εθελοντριών, την διεύρυνση της με επιπλέον μέλη και την ενίσχυση της δράσης της στην κοινότητα.